ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΗ ΠΡΟΣΑΥΞΗΣΗ. ΠΑΡΑΓΡΑΦΗ. Με τη θέσπιση του μέτρου της εικοσαετούς παραγραφής, όπως αυτή διαλαμβάνεται στη διάταξη της παρ. 3 του άρθρου 36 του Ν 4174/2013, ο νομοθέτης προφανώς στοχεύει στη σύλληψη της φοροδιαφυγής. Ωστόσο, η επιμήκυνση του χρόνου παραγραφής κατά δεκαπέντε χρόνια, σε σχέση με τον ισχύοντα κανόνα της πενταετούς παραγραφής, επάγεται τον περιορισμό-προσβολή ατομικών δικαιωμάτων. Το μέτρο επιμήκυνσης του χρόνου παραγραφής σε είκοσι έτη υπερακοντίζει προδήλως τον εύλογο, εν προκειμένω, χρόνο. Η υπέρβαση δε αυτή (του ευλόγου χρόνου) συνιστά ταυτοχρόνως υπέρβαση και των άκρων ορίων της αρχής της αναλογικότητας υπό την πρώτη των ως άνω εκφάνσεων αυτής (αρχή αναγκαιότητας). Και τούτο διότι, ο νομοθέτης δύναται με άλλα μέσα, που δεν θίγουν κάποιο συνταγματικώς προστατευόμενο ατομικό δικαίωμα, να διευρύνει τις δυνατότητες εντοπισμού των φοροδιαφευγόντων, μεγιστοποιώντας έτσι και τα σχετικά δημοσιονομικά οφέλη. Κατόπιν τούτου, παρέλκει η έρευνα της τυχόν σύγκρουσης του εν λόγω μέτρου (της επιμήκυνσης του χρόνου παραγραφής) με την αρχή της αναλογικότητας και υπό τις άλλες δύο εκφάνσεις αυτής (προσφορότητα και αναλογικότητα υπό στενή έννοια), αφού, η κρίση περί μη παραβίασης της εν λόγω αρχής προϋποθέτει το σεβασμό της αθροιστικά και υπό τις τρεις εκφάνσεις της.
{crossposting}
